در يازدهم ذيقعده سال 148 هجري قمري در شهر مدينه و در خانواده حضرت امام موسي بن جعفر(ع) از دامان بانويي پاك نهاد به نام تكتم فرزندي متولد شد كه او را علي ناميدند.
وي بعدا به كنيه، ابوالحسن و به لقب رضا خوانده شد. علي بن موسي عليه السلام 35ساله و بزرگترين فرزند خانواده خود بود كه پدر بزرگوارش به شهادت رسيد و با فضائل و شايستگيهايي كه دارا بود به تصريح پدر در سال 183 ه. ق مسئوليت امامت و رهبري شيعه و حفظ اصول اسلامي را به عهده گرفت.
به طور كلي مدت امامت حضرت رضا عليه السلام به سه دوره تقسيم مي شود:
1- ده سال نخستين، كه با زمامداري هارون الرشيد مصادف بود.
2- پنج سال بعد كه در حكمراني محمد امين فرزند بزرگتر هارون گذشت.
3- پنج سال پايان امامت كه مصادف با حكومت مأمون مي شد، و در همين دوره بود كه به ايران دعوت شد و اجبارا وليعهدي را پذيرفت.
زندگي پر بار حضرت علي بن موسي الرضا عليه السلام صرف تعليم و بيان حقايق اسلام، تصحيح فرهنگ ديني مسلمانان، مبارزه با مستكبران وخلفاي غاصب، حمايت از مستضعفين و محرومين، و رهبري نيروهاي انقلاب تشيع گرديد. مدت بيست سال به وظايف الهي و اجتماعي خود اقدام نمود، و در ابلاغ كلمه حق سخت كوشيد و سرانجام پس از مبارزه و تلاش فراوان بر عليه خلافت بي عباس در سال 203 هجري به دست مأمون به شهادت رسيد و در قريه سناباد دفن شد و مرقدش زيارتگاه مسلمانان پارسا و شيعيان جهان گشت.
